Misie Kurialne

Bp Francesco Moraglia nowym patriarchą Wenecji?

2012-01-27T10:52:00.007+01:00

Jak napisał wczoraj na swoim blogu z reguły dobrze poinformowany włoski watykanista Andrea Tornielli nowym patriarchą Wenecji (a więc niemal an pewno przyszłym kardynałem), czyli stolicy, która w XX wieku dała Kościołowi trzech papieży (św. Piusa X, bł. Jana XXIII i Sługę Bożego Jana Pawła I) ma zostać bp Francesco Moraglia, ordynariusz diecezji La Spezia - Sarzana - Brugnato.

Teolog - dogmatyk, wykładowca uniwersytecki, dyrektor afiliowanej przy Konferencji Episkopatu Włoch fundacji "Komunikacja i Kultura", zajmującej się wspieraniem mediów katolickich.

Przed otrzymaniem sakry biskupiej był kapłanem archidiecezji genueńskiej. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1977 r. z rąk wielkiego kardynała Giuseppe Siriego. W okresie posoborowego zamętu jego diecezja była ostoją normalnej liturgii, normalnej formacji seminarzystów i w ogóle normalnego życia katolickiego. Dzięki temu kard. Siri w czasie obu konklawe w 1978 r. był jednym z najpoważniejszych kandydatów a ujawnione niedawno zapiski kard. Stefana Wyszyńskiego pokazują, że w krytycznym momencie kard. Siri przesądził o wyborze kard. Karola Wojtyły.

To już kolejny genueńczyk i duchowny wychowany przez kard. Siriego, którego Benedykt XVI wynosi do najwyższych godności kościelnych (inni to kard. Angelo Bagnasco, kard. Mauro Piacenza, kard. Domenico Calcagno, czy wreszcie ks. Guido Marini).

Czyżby tego właśnie Benedykt XVI oczekiwał od biskupów: być wiernymi doktrynie katolickiej i głosić ją w odważny i nowoczesny sposób, nie bojąc się mediów?

Edit:

A dzisiaj mamy oficjalną nominację Stolicy Apostolskiej.

Konsystorz 2012 - Dlaczego właśnie tak?

2012-01-06T14:09:00.009+01:00

Wszystko wydarzyło się szybciej niż się spodziewaliśmy. Miała być audiencja generalna w środę 18 stycznia, a okazało się, że Benedykt XVI ogłosił termin konsystorza i nazwiska nowych kardynałów już dzisiaj. Jak to się ma do naszych wczorajszych misiowych rozważań i typowań?

Zapowiadaliśmy przekroczenie przez papieża limitu 120 elektorów ustalonego przez Pawła VI. Faktycznie przekroczył. Zastanawialiśmy się jak bardzo. Wahaliśmy się między 18 a 25 elektorami skłaniając się ostatecznie ku drugiemu z tych wariantów. Dziś okazało się, że prawdziwa okazała się niższa liczba. Co to oznacza? Naszym zdaniem oznacza to kolejny mały konsystorz wiosną przyszłego roku. Postaramy się poświęcić mu osobny wpis na misiowym blogu. Tymczasem, jeśli żaden kardynał przed 80 nie umrze do tego czasu, liczba elektorów spadnie do "regulaminowych" 120 w lipcu tego roku.

Jeśli chodzi o nazwiska elektorów, to prawie wszyscy nominaci zostali przez nas wytypowani. Nie spodziewaliśmy się aż tak dużej dominacji Kurii Rzymskiej i stąd pominęliśmy przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących (podobnych do niego kandydatów z analogicznych rad papieskich jest jeszcze kilku) oraz przewodniczącego Administracji Dóbr Stolicy Apostolskiej. Pominięcie arcybiskupa Berlina to chyba największa nasza wpadka. Po prostu wydawał nam się zbyt młody. Będzie najmłodszym z nowych kardynałów. Tak jak przewidywaliśmy wśród nowych elektorów znalazł się przedstawiciel Kościołów wschodnich, z tym że kiedy my stawialiśmy na maronitę Benedykt XVI wybrał syro-malabarczyka.

Po konsystorzu Kolegium kardynałów będzie bardziej włoskie i bardziej europejskie. Zaskoczeniem jest dla nas całkowite pominięcie na liście nominowanych ordynariuszy z Ameryki Łacińskiej i Afryki. Na pocieszenie Brazylijczycy mogą się jedynie cieszyć z nominacji dla pochodzącego z tego kraju prefekta Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego. Afryka musi poczekać do przyszłego roku.

Tak jak przewidywaliśmy nie ma na liście żadnego Polaka, a przewidywania Gazety Wyborczej stawiającej na prymasa Kowalczyka okazały się nietrafione. Nie sprawdziła się także prognoza ks. Kazimierza Sowy dotycząca stolicy Filipin.

Ostateczna lista nominatów wygląda następująco:

Stolica Apostolska
1. Fernando Filoni (65 l.), prefekt Kongregacji Ewangelizacji Narodów
2. João Bráz de Aviz (64 l.), prefekt Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego
3. Edwin Frederick O’Brien (72 l.), propatron Bożogrobców
4. Giuseppe Bertello (69 l.), Gubernator Państwa Watykańskiego
5. Giuseppe Versaldi (68 l.), przewodniczący Prefektury Ekonomicznych Spraw Stolicy Apostolskiej
6. Francesco Coccopalmerio (73 l.), przewodniczący Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych
7. Santos Abril y Castelló (76 l.), Archiprezbiter Bazyliki Matki Bożej Większej
8. Manuel Monteiro de Castro (73 l.), Penitencjarz Większy

9. Antonio Maria Vegliò (69 l.), Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących

10. Domenico Calcagno (74 l.), Przewodniczący Administracji Dóbr Stolicy Apostolskiej

Europa
11. Giuseppe Betori (64 l.), arcybiskup Florencji
12. Dominik Duka OP (68 l.), arcybiskup Pragi
13. Willem Jacobus Eijk (58 l.), arcybiskup Utrechtu

14. Rainer Maria Woelki (55 l.), arcybiskup Berlina

Azja
15. John Tong Hon (72 l.), biskup Hongkongu

Ameryka Północna
16. Thomas Christopher Collins (65 l.), arcybiskup Toronto
17. Thimothy Dolan (61 l.), arcybiskup Nowego Jorku

Kościoły wschodnie

18. George Alencherry (66 l.), syro-malabarski arcybiskup większy Ernakulam-Angamaly

Nowi kardynałowie powyżej osiemdziesiątego roku życia, którzy nie mają prawa udziału w przyszłym konklawe:

1. Lucian Mureşan (80 l.), bizantyjsko-rumuński arcybiskup większy Făgăraş i Alba Iulia
2. Julien Ries (91 l.), emerytowany profesor historii religii na Uniwersytecie w Lowanium
3. Prosper Grech OSA (86 l.), konsultor Kongregacji Doktryny Wiary
4. Karl Josef Becker SJ (83 l.), konsultor Kongregacji Doktryny Wiary

Na szybko jeszcze tylko dwie ciekawostki:

kard. Calcagno jest genueńczykiem, wyświęconym na kapłana przez wielkiego kard. Giuseppe Siriego. Kolejny z siriboys w najbliższym otoczeniu Benedykta XVI.
kard. Becker jest uczestnikiem rozmów z Bractwem Kapłańskim św. Piusa X.
kilka ciekawostek statystycznych o zbliżającym się konsystorzu i przyszłym kształcie kolegium kardynałów przedstawia David M.Cheney.

Kardynałolotek

2012-01-05T10:20:00.014+01:00

Przedstawialiśmy już tutaj wieloletnią prognozę terminów najbliższych konsystorzy autorstwa Davida Cheney’a. Tymczasem zdaniem Sandro Magistra przyszły konsystorz odbędzie się już 18 lutego, w ostatnią sobotę przed rozpoczeciem Wielkiego Postu. Oznaczałoby to, że nazwiska nowych kardynałów poznamy w najbliższą środę, 18 stycznia podczas audiencji generalnej.

Można przewidywać, że tak jak podczas poprzedniego konsystorza papież nieznacznie przekroczy limit 120 kardynałów elektorów o kilku nadliczbowych. W okresie marzec-lipiec 2012 wiek 80 lat porzekroczy kolejnych 5 kardynałów. Dawałoby to 18 miejsc elektorskich do obsadzenia. Do końca zaś 2012 r. liczba ta wzrośnie do 25. Naszym zdaniem Benedykt XVI weźmie to pod uwagę i nie zawaha się mianować ćwierć setki kardynałów nawet, jeśli spowodowałoby to przez pół roku przekroczenie limitu wyznaczonego przez Pawła VI. Zwłaszcza, że im papież starszy, tym mniej się tym limitem przejmuje i tym więcej kardynałów wydaje się chcieć mianować (pod koniec pontyfikatu Jana Pawła II był moment, kiedy liczba kardynałów elektorów zbliżała się do 140).

Postanowiliśmy się zabawić i wytypować nazwiska nowych kardynałów. Jasteśmy bardzo ciekawi na ile nam się to udało. A jakie są Wasze typy?

Stolica Apostolska
1. Fernando Filoni (65 l.), prefekt Kongregacji Ewangelizacji Narodów
2. João Bráz de Aviz (64 l.), prefekt Kongregacji Instytutów Zycia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego
3. Edwin Frederick O’Brien (72 l.), propatron Bożogrobców
4. Giuseppe Bertello (69 l.), Gubernator Państwa Watykańskiego
5. Giuseppe Versaldi (68 l.), przewodniczący Prefektury Ekonomicznych Spraw Stolicy Apostolskiej
6. Francesco Coccopalmerio (73 l.), przewodniczący Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych
7. Santos Abril y Castelló (76 l.), Archiprezbiter Bazyliki Matki Bożej Większej
8. Manuel Monteiro de Castro (73 l.), Penitencjarz Większy (mianowany 5 stycznia 2012)

Europa
9. Georges Paul Pontier (68 l.), arcybiskup Marsylii
10. Braulio Rodríguez Plaza (67 l.), arcybiskup Toledo i prymas Hiszpanii
11. Giuseppe Betori (64 l.), arcybiskup Florencji
12. Dominik Duka OP (68 l.), arcybiskup Pragi
13. André-Joseph Léonard (71 l.), arcybiskup Mechelen i Brukseli
14. Vincent Nichols (66 l.), arcybiskup Westminsteru
15. Willem Jacobus Eijk (58 l.), arcybiskup Utrechtu

Azja
16. Jose Serofia Palma (61 l.), arcybiskup Cebu
17. John Tong Hon (72 l.), biskup Hongkongu
18. Francis Xavier Kriengsak Kovithavanij (62 l.), arcybiskup Bangkoku

Afryka
19. Jean-Pierre Kutwa (66 l.), arcybiskup Abidżanu
20. Francisco Chimoio OFM Cap. (64 l.), arcybiskup Maputo

Ameryka Północna
21. Thomas Christopher Collins (65 l.), arcybiskup Toronto
22. Thimothy Dolan (61 l.), arcybiskup Nowego Jorku

Ameryka Południowa
23. Orani João Tempesta (61 l.), O. Cist., arcybiskup Rio de Janeiro
24. Jesús Rubén Salazar Gómez (69 l.), arcybiskup Bogoty

Kościoły wschodnie
25. Béchara Boutros Raï OMM (71 l.), maronicki patriarcha Antiochii

Jak na każdym poprzednim konsystorzu papież prawdopodobnie mianuje kilku kardynałów którzy przekroczyli już 80 rok życia. Podobnie jak dwa lata temu mogą znaleźć się na tej liście tak zasłużeni księża-naukowcy jaki i emerytowani biskupi.

Na fali rewelacji Sandro Magistra w Gazecie Wyborczej pojawił się tekst w którym autorka przewiduje nomiancję dla Prymasa Polski Józefa Kowalczyka. Jednak nie umieścliliśmy go na liście z kilku powodów. Przede wszytkim na świecie jest wiele stolic biskupich, które związane są z biretem kardynalskim. W Polsce miejsce Gniezna zajęła pod tym względem Warszawa. Poza tym podczas ostatnich trzech konsystorzy na każdym z nich mianowany był jakiś Polak (Dziwisz w 2006, Ryłko w 2007 i Nycz w 2010). Czas na przerwę.

Edit: Dodaliśmy Penitencjarza Większego, który został mianowany dzisiaj. Po krótkim zastanowieniu ulegliśmy opinii ks. Kazimierza Sowy i dalismy sobie spokój z Telesphore George Mpundu arcybiskupem Lusaki.

Co czytać? (poradnik małego watykanisty)

2011-01-10T11:01:00.000+01:00

David M. Cheney, twórca serwisu internetowego Catholic-Hierarchy zaprezentował w zeszłym miesiącu dwa ciekawe opracowania.

Jednym z nich jest statystyka liczebności i wieku kolegium kardynalskiego i jest to materiał obejmujący lata 1585-2010 wraz z prognozą starzenia się obecnego kolegium w ciągu najbliższych 10 lat.

Drugie opracowanie to próba odgadnięcia w oparciu o prawidłowości ostatnich kilkudziesięciu lat czasu i wielkości trzech najbliższych konsystorzy. Podobne mniej lub bardziej trafne rozważania snuliśmy już na tym blogu. Tym razem pozostaje nam tylko zgodzić się z ustaleniami doświadczonego obserwatora rzymskich ruchów kadrowych.

Jego zdaniem najbliższe konsystorze wydarzą się zgodnie z następującym porządkiem:

Boże Ciało, 2012 (10 czerwca): 15 wolnych miejsc
Chrystusa Króla, 2013 (24 listopada): 16 wolnych miejsc
Chrystusa Króla, 2015 (22 listopada): 19 wolnych miejsc

To scenariusz najbardziej prawdopodobny, ale nie można wykluczać niespodzianek.

Jednego murowanego kandydata do kapelusza już mamy. Jest nim arcybiskup João Bráz de Aviz, nowo mianowany prefekt Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego.

Poza burtą

2010-10-26T18:29:00.000+02:00

Tak się składa, że aktywizujemy się przy okazji konsystorzy. Kolegium kardynałów jest na tyle wdzięcznym tematem, że przy okazji mianowania nowej grupy kardynałów nawet tak leniwe misie jak my na chwilę mobilizują się do pracy. Trzeba przyznać, że dwa lata temu pomyliliśmy się przewidując konsystorz na jesień zeszłego roku. Papież poczekał i dzięki temu konsystorz będzie mógł być większy.

Nie będziemy tu pisać o nominatach, bo ich biografie można znaleźć na stronie Salvadora Mirandy. Ciekawe ujecie statystyczne przedstawił na swoim blogu David Cheney autor serwisu Catholic-Hierarchy. My natomiast zajmiemy się tymi którzy biretu kardynalskiego nie otrzymają w tym roku i zastanowimy się czy otrzymają go kiedykolwiek.

Jeszcze w przeddzień ogłoszenia konsystorza na liście krążącej wśród dziennikarzy (podawał ją na swoim blogu zwykle doskonale zorientowany Andrea Tronielli) znajdował się arcybiskup Toronto Thomas Collins. Brak nominacji kanadyjskiego hierarchy dziwi niektórych, ze względu na jego funkcję wizytatora apostolskiego dla irlandzkich diecezji Cashel i Emly. Z drugiej strony nie jest jedynym wizytatorem któremu brak godności kardynalskiej. W podobnej sytuacji jest wizytator archidiecezji Tuam, arcybiskup Terrence Prendergas z Ottawy. Poza tym arcybiskup Collins jest relatywnie młody, ma dopiero 63 lata i na kolejnym konsystorzy swobodnie może się spodziewać purpury.

Przewidując kształt przyszłego konsystorza na liście nominatów umieściliśmy sekretarza Konferencji episkopatu Włoch Giuseppe Betoriego, arcybiskupa Florencji. Wydawła nam się kolejnym murowanym kandydatem, ale jak widać z perspektywy 83-letniego papieża 63 lata to także i w tym przypadku nadal młody wiek, który daje dużo czasu na czekanie na biret.

Podobnie sytuacja wygląda z 62-letnim arcybiskupem Allenem Vigneronem z Detroit i 66-letnim arcybiskupem Braulio Rodríguez Plaza z Toledo.

Jeśli chodzi o 69-letniego arcybiskupa Tokio Petera Takeo Okadę, to sytuacja jest nieco inna, bo z jednej strony jego poprzednicy bywali kardynałami, ale jest on już starszy a w jego archidiecezji mieszka tylko kilkadziesiąt tysięcy katolików.

Odrębną kategorią są przewodniczący rozmaitych papieskich rad. Bardzo często zostają oni kardynałami, ale nie jest to ani zasada uświęcona tradycją, ani tym bardziej wymóg prawny jak w wypadku prefektów kongregacji. Ojciec święty ma tu dużo swobodniejszy wybór. Na obecnym konsystorzu kardynałem zostanie przewodniczący Papieskiej Rady Cor Unum Robert Sarah z Gwinei, który kilka tygodni temu został powołany an tę funkcję a nie zostanie nim abp Zygmunt Zimowski, przewodniczący Papieskiej rady ds Duszpastewrstwa Slużby Zdrowia. (Polska ma zresztą kard. Stanisława Ryłkę, przewodniczącego Papieskiej Rady ds Świeckich). Przypadek abpa Saraha jest tym bardzie znaczący, iż jego poprzednik, kard. Paul Josef Cordes czekał kilkanaście lat na włączenie do Świętego Kolegium. Kto chce, może z tych papieskich wyborów wyciągać wnioski.

Ograniczona "wolnych" miejsc w Kolegium Kardynalskim oraz duża liczba kurialistów którzy muszą być kardynałami (Kardynałowie to w końcu duchowieństwo rzymskie, a więc prałaci rezydujący w Rzymie mają pierwszeństwo przed najbardziej nawet zasłużonymi biskupami lokalnych Kościołów) sprawiła, że do godności kardynalskiej nie zostali wyniesieni niektórzy arcybiskupi stolic tradycyjnie kardynalskich. Trzeba było wybrać niektórych. To pominięcie może być o tyle mało bolesne, że już pod koniec 2011 zwolni się tak duża liczba miejsc w Świętym Kolegium że już wtedy trzeba będzie zwołać nowy konsystorz. Wówczas "pominięci" będą mieli pierwszeństwo przed innymi.

Jest jeszcze jedna grupa potencjalnych przyszłych kardynałów. To ordynariusze zasiadający na stolicach tradycyjnie związanych z kapeluszem kardynalskim. Nowy Jork, Baltimore, Mechelen-Bruksela, Turyn, Praga, Bogota, Sewilla, Rio de Janeiro, Westminster, Marsylia, Utrecht i Hongkong; wszędzie tam pojawili się w ostatnim czasie nowi pasterze, a jednocześnie żyją ich poprzednicy mający poniżej 80 lat. Zwykle w takiej sytuacji nowy ordynariusz musi czekać aż jego poprzednik opuści grono elektorów w dniu swoich 80 urodzin. Papież rzadko robi wyjątek taki jak w przypadku Stanisława Dziwisza, który został kardynałem kiedy jego poprzednik Franciszek Macharski miał 79 lat.

W czasach I Rzeczypospolitej Stolicą Kardynalską był Kraków oraz, rzadziej, prymasowskie Gniezno. W czasach zaborów jedynie Kraków utrzymał tę rangę. W okresie II Rzeczypospolitej do stolic kardynalskich dołączyła Warszawa (a odpadła Kraków z powodu konfliktu abpa Sapiehy z Piusem XI), a po II wojnie światowej dołączył tradycyjnie kardynalski Wrocław i Kraków. Dawało to trzech kardynałów, gdyż Warszawa i Gniezno połączone były unią personalną aż do 1992 r. Wydaje się, że obecnie Stolica Apostolska powróciła do liczby dwóch polskich kardynałów i że będą Kraków i Warszawa. Gniezno i Wrocław purpurą mogą być obdarzane na zasadzie wyjątku.

Na marginesie konsystorza ciekawi nas jeszcze jeden problem związany z tegoroczną polską nominacja kardynalską. Z uwaga będziemy się przyglądać gdzie i w jakim gronie świętowany będzie w Rzymie czerwony biret arcybiskupa Kazimierza Nycza. Tak się składa, że dobrze pamiętamy miejsce i towarzystwo podobnego przyjęcia kardynała Dziwisza wiosną 2006 roku.

Warto czytać co piszą misie o misiach

2010-01-08T23:39:00.000+01:00

Nieco ponad dwa lata temu pisaliśmy na naszym blogu:

Warto zwrócić uwagę na młodego (47 lat) biskupa pomocniczego Sydney Anthony’ego Fishera, dominikanina, bioetyka i autora bardzo solidnych wystąpień.

Misie sądzą, że tak jak o Bagnasco, tak i o Pellu, a w przyszłości także o Fisherze jeszcze wielokrotnie usłyszymy, bo grają w zwycięskiej Drużynie.

Nie trzeba było długo czekać. Zgodnie z dzisiejszą decyzją papieża Fisher nie jest już biskupem ppomocniczym. Otrzymał własną diecezję i to pewnie nie koniec jego marszu przez instytucje...

Prymas Muszyński w purpurze

2009-12-17T09:28:00.000+01:00

Jutro kardynał - prymas Józef Glemp kończy 80 lat. Okrągły ten jubileusz dla księdza Prymasa wiąże się ze zrzeczeniem się dwóch ważnych przywilejów: zgodnie z zasadą ustanowioną przez Pawła VI traci prawo do wybierania papieża w przyszłym konklawe, a zgodnie z decyzją Benedykta XVI przestaje być prymasem Polski. Tytuł ten, po siedemnastoletniej przerwie wraca na stałe do arcybiskupa gnieźnieńskiego, którym aktualnie jest ks. Henryk Muszyński.

W związku z objęciem przez niego tej godności TVP info poinformowało, że:

Abp Henryk Muszyński zdecydował, że jako prymas będzie nosił strój kardynalski – ustalił portal tvp.info. Metropolita gnieźnieński skorzysta tym samym z przywileju nadanego jego poprzednikom w 1749 roku przez papieża Benedykta XIV.

Misie proponują, żeby w ramach powrotu do starych tradycji abp Nycz upomniał się o, nadany arcybiskupom warszawskim przez Piusa VII tytuł prymasa Królestwa Polskiego. I zacząć żreć się o honorowe pierwszeństwo z abpem Muszyńskim, podobnie jak żarli się przed wojną kardynał Kakowski z kardynałami Dalborem i Hlondem.

80 urodziny prymasa zwalniają także miejsce w gronie elektorów. Benedykt XVI nie podjął praktyki ostatnich lat pontyfikatu poprzednika i nie przekracza podczas konsystorzy granicy i 120. Po jutrzejszych urodzinach będzie ich 112. Zwolnione miejsce najprawdopodobniej trafi do aktualnego arcybiskupa warszawskiego już w przyszłym roku kiedy zwolnią się kolejne cztery miejsca.

Konsystorz pod koniec 2009 r.?

2008-10-02T12:11:00.001+02:00

O przyszłym konsystorzu już pisaliśmy i jak widać chyba nie pomyliliśmy się uważając, że w tym roku nowych kardynałów nie będzie. Zainteresowanym poprzednimi konsystorzami polecamy nasze poprzednie notki o nominacjach z 2006 i 2007. Tymczasem przechodzimy do tego co przed nami.

Kardynałów uprawnionych do udziału konklawe jest obecnie 116. Do końca 2009 r. prawo to straci czterech kardynałów (w tym prymas Polski Józef Glemp oraz przewodniczący Papieskiej Komisji Ecclesia Dei Dario Castrillon Hoyos), a w pierwszych miesiącach roku 2010 dalszych czterech. Ponieważ kardynałów elektorów zgodnie z konstytucją apostolską Jana Pawła II Universi dominici gregis powinno być 120, zatem można się spodziewać, że pod koniec 2009 r. Benedykt XVI mianuje ok. 12 nowych kardynałów. Ponieważ niektóre urzędy kurialne i niektóre archidiecezje zgodnie z tradycją są kierowane przez kardynałów, zatem już dziś można przewidzieć przynajmniej niektóre nazwiska, które według wszelkiego prawdopodobieństwa otrzymają purpurę na najbliższym konsystorzu. Dziś pierwsza cześć naszych przewidywań.

Z całą pewnością na pierwszym miejscu listy nowych kardynałów znajdować się będzie nazwisko abp. Angelo Amato SDB, który w lipcu 2008 r. zastąpił kard. Jose Saraiva Martinsa na stanowisku prefekta Kongregacji do spraw Świętych. Salezjanin, w latach 2002 - 2008 był sekretarzem Kongregacji Doktryny Wiary a zatem jednym z najbliższych zaufanych jej prefekta do 2005 r., kard. Josefa Ratzingera.

Nowym kardynałem na najbliższym konsystorzu zostanie też z pewnością następca kard. Francisa Arinze na stanowisku prefekta Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, który ustąpi ze stanowiska w listopadzie tego roku. Wśród ewentualnych kandydatów najczęściej wymienia się obecnego sekretarza tej dykasterii, pochodzącego ze Sri-Lanki abp. Malcolma Ranjitha Patabendige Don. Wiadomo skądinąd, że przeciwko tej kandydaturze istnieje silny opór, zwłaszcza wśród tych prałatów, którzy nie podzielają poparcia, jakiego syngaleski arcybiskup udziela tradycyjnej liturgii oraz środowiskom dążącym do nadania liturgii odnowionej bardziej sakralnego charakteru. Nie można też wykluczyć, że nowy prefekt KKBiDS będzie już kardynałem.

Do grona purpuratów dołączy też z całą pewnością abp. Raymond Burke, od czerwca 2008 r. prefekta Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej, wcześniej arcybiskupa Saint Louis w Stanach Zjednoczonych. Burke był jednym z pierwszych amerykańskich hierarchów odmawiających komunii świętej katolikom popierającym legalizację aborcji oraz wielkim opiekunem amerykańskich wiernych przywiązanych do mszy w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego.

Kardynałem zostanie też raczej arcybiskup Florencji Giuseppe Betori, do września 2008 r. sekretarz Konferencji episkopatu Włoch.

Radio Watykańskie w ramach Unii Europejskiej

2008-07-02T21:58:00.000+02:00

Tak się złożyło, że Radio Watykańskie stało się ostatnio jedynym tematem naszego rzadko aktualizowanego bloga. Dziś znów oddajemy mu głos. Tym razem nasza ulubiona radiostacja występuje w duecie z Komisją Episkopatów Wspólnoty Europejskiej (COMECE).

Bruksela: Unia potrzebna dla rozwoju społecznego

Komisja Europejska przedstawiła długo oczekiwany program społeczny. Koncentruje się on na trzech zasadniczych zagadnieniach: zatrudnieniu i sprawach socjalnych, dostępie do usług zdrowotnych oraz edukacji. Jego trzonem jest projekt dyrektywy dotyczącej zakazu dyskryminacji, także pod względem religijnym, poza sferą zatrudnienia. Dyrektywa ta wprowadza zasadę równego traktowania bez względu na religię i przekonania, wiek, niepełnosprawność oraz orientację seksualną, w takich dziedzinach życia jak: edukacja, zabezpieczenie społeczne, zdrowie, a także dostęp do dóbr i usług. Pozostałymi elementami jest między innymi program dotyczący usług socjalnych, telepracy oraz poprawy efektywności wydatków socjalnych.

W zakresie zdrowia najistotniejsze znaczenie ma projekt dyrektywy dotyczącej praw pacjentów w zakresie dostępu do usług medycznych w innych państwach Unii. Dyrektywa ta gwarantuje prawo do wyczerpującej informacji odnośnie do zakresu tych usług oraz refundacji zabiegów wykonywanych za granicą.

Komisja zainicjowała również debatę na temat wyzwań, jakie stoją przed europejskimi systemami edukacji w związku z wzrastającym poziomem migracji, a także przedstawiła wizję szkoły dwudziestego pierwszego wieku.

Dzisiejsze propozycje są zakrojone na szeroką skalę i mają głęboki wymiar społeczny. Moment publikacji można natomiast odczytać jako symboliczny. Po odrzuceniu traktatu z Lizbony przez Irlandię i pojawiających się głosach wątpliwości odnośnie do dalszych ratyfikacji projekt europejski zdaje się być kwestionowany. Program społeczny przekonuje jednak, że jakość życia przeciętnego obywatela ma szansę na faktyczną poprawę jedynie w ramach Unii Europejskiej.

Joanna Łopatowska, COMECE

Trzeba powiedzieć, że nowy język jakim posługuje się COMECE robi wrażenie. Wszystkie te "szkoły dwudziestego pierwszego wieku", "projekty europejskie" i "jakości życia", powodują, że twórczość wychodząca z żyjącego w symbiozie z biurokracją organizmu kościelnego staje się nie do odróżnienia od oryginalnej produkcji biur prasowych instytucji unijnych. Ciekawe co o tym wszystkim sądzi przedstawiciel Konferencji Episkopatu Polski w COMECE, biskup awizjański Piotr Jarecki.

Znikające wiadomości Radia Watykańskiego

2008-04-10T18:52:00.000+02:00

Był czwartek, 10 kwietnia roku Pańskiego 2008, kiedy o godzinie 16:51 w kanale RSS polskiej sekcji naszego ulubionego Radia Watykańskiego pojawiła się poniższa wiadomość:

Na definitywne zatwierdzenie „Statutu Drogi Neokatechumenalnej” trzeba będzie jeszcze poczekać – powiedział włoskiej gazecie internetowej „Petrus” sekretarz Papieskiej Rady ds. Świeckich. Dykasteria ta zatwierdziła „ad experimentum” statut wspólnot neokatechumenalnych już blisko 6 lat temu – 29 czerwca 2002 r. – na okres pięciu lat. Termin ten minął już ponad 9 miesięcy temu, ale rada nie przewiduje definitywnego zatwierdzenia dokumentu w najbliższym czasie. „Gdyby tak było, jako jej sekretarz byłbym o tym jako jeden z pierwszych poinformowany” – stwierdził bp Josef Clemens.

Na stronie internetowej „Petrus” podkreślono jednak, że nie oznacza to odrzucenia statutu przez watykańską dykasterię czy osobistej krytyki wobec tych wspólnot, obecnych dziś w parafiach na całym świecie. Zwrócono uwagę, że w grę wchodzi kwestia dostosowania neokatechumenalnej liturgii do norm wydanych w grudniu 2005 r. przez Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. Przypomniano ponadto, że pod koniec marca 2008 r. w ośrodku Drogi Neokatechumenalnej „Domus Galilaeae” nad jeziorem Genezaret odbyło się spotkanie 170 biskupów i 9 kardynałów z całej Europy. Wyrazili oni wdzięczność wspomnianym wspólnotom za ich wkład w nową ewangelizację naszego zdechrystianizowanego kontynentu. Przy okazji spotkania poświęcono tam kaplicę wieczystej adoracji
Najświętszego Sakramentu.

Czujność jednak nie opuściła Odpowiedzialnych za Drogę i ich kolegów w okolicach redakcji i już po niespełna dwóch godzinach na stronie www Radia nie pozostał po powyższej depeszy nawet ślad. Oczywiście w czytnikach RSS raz odebran wiadomość spokojnie sobie siedzi. Ku pamięci. A wiadomosć źródłowa jest tu.

Drugi konsystorz B16

2008-04-05T23:25:00.000+02:00

Po dłuższej przerwie misie wracają z obiecanym spojrzeniem na zeszłoroczny listopadowy konsystorz. W odróżnieniu od poprzednich nominacji kardynalskich, ubiegłoroczne w dużo większym stopniu naznaczone są osobistymi preferencjami Benedykta XVI. W poprzednim „rozdaniu” mieliśmy do czynienia głownie z nominacjami dla biskupów, którzy objęli swoje „kardynalskie” urzędy jeszcze za pontyfikatu Jana Pawła II.

O najciekawszym nowym purpuracie, Angelo Bagnasco, już pisaliśmy. Warto tylko powtórzyć: uważnie go obserwujcie, bo to wschodząca gwiazda papieskiej ekipy. Swoją drogą, to piękne, że mówimy o kimś kto ma 65 lat, że jest wschodzącą gwiazdą. Tak to jednak jest, że w Kościele prawdziwa kariera zaczyna się po otrzymaniu czerwonego biretu.

Przed ogłoszeniem listy nowych kardynałów w prasie pojawiły się informacje, że w gronie tym znajdzie się nowy metropolita warszawski. Kiedy tak się nie stało, rozległy się głosy zawodu. Kiedy jednak przyjrzymy się wieloletniej praktyce, to przekonamy się, że nawet za oskarżanego o nadmierne promowanie polaków Jana Pawła II nominacje dla jego rodaków nie miały w zwyczaju pojawiać się w stężeniu większym niż teraz, a skoro kapelusz trafił do abp. Ryłko to abp Nycz musi jeszcze w naturalny sposób poczekać. Nie ma w tym żadnej sensacji.

Jeśli chodzi o inne drobne spostrzeżenia, to złożyło się tak, że Benedykt XVI nie jak na razie mianuje kardynałów zbyt młodych. Na każdym konsystorzu Jana Pawła II można było wskazać kilku relatywnie młodych kardynałów przed sześćdziesiątką. W obu konsystorzach nowego papieża takie kryterium spełnia tylko trzech nowy purpuratów (Scherer, DiNardo i Robles Ortega) z których każdy ma 58 lat. Przypomnijmy, że kard. Vinko Puljić z Sarajewa podczas konsystorza w 1994 miał 49 lat czyli potencjalnie 31 lat w gronie elektorów.

John Allen w swojej analizie konsystorza zwrócił uwagę na dwie ciekawe rzeczy. Jedną z nich jest nadreprezentacja amerykanów w Kolegium (w stosunku do liczny katolików). Drugą, z podobnej dziedziny statystycznej, jest obliczenie, że jakkolwiek większość katolików mieszka aktualnie w krajach globalnego południa, to w Kolegium udział kardynałów z północy po raz pierwszy od kilkudziesięciu lat zwiększył się i stanowią oni na powrót większość. Można zastanawiać się czy w może w Afryce i Azji nie ma proporcjonalnie wielu odpowiednich kandydatów co w krajach Zachodu. Tymczasem warto, że na niższych szczeblach papież chętnie sięga do bardziej egzotycznych kandydatów. Dla przykładu można przywołać tu mianowanego pod koniec 2005 r. sekretarza Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów abp. Ranjitha ze Sri Lanki, który znajduje się na dobrej drodze do wyższych godności.

Tyle na dziś. Oczywiście do ostatniego i poprzedniego konsystorza misie w naturalny sposób będą jeszcze wracać. Dobranoc.

The Best of Radio Watykańskie & USCCB

2008-02-09T15:25:00.000+01:00

Gdyby wczoraj Paweł Milcarek nie napisał w swoim blogu o kuriozalnym sposobie przedstawienia w Radiu Watykańskim zamieszania wokół wielkopiątkowej modlitwy o nawrócenie żydów odmawianej podczas popołudniowego nabożeństwa w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego, to musielibyśmy napisać o tym tu. Ponieważ wpis redaktora dwumiesięcznika Christianitas w zasadzie wyczerpał temat, to misie pozwolą sobie uzupełnić jego relację o wypowiedź pewnego misia kurialnego ze Stanów Zjednoczonych.

Otóż, jak donosi New York Times w swoim artykule poświęconym protestom rabinów wobec nowego sformułowania modlitwy, ks. James Massa postanowił uspokoić środowisko żydowskie. Jeśli wierzyć nowojorskiej gazecie, ów kapłan stojący na czele sekretariatu spraw ekumenicznych i międzyreligijnych Konferencji Episkopatu Stanów Zjednoczonych, powiedział, że modlitwę usłyszy tylko marginalna mniejszość katolików, a ci którzy ją usłyszą, usłyszą ją po łacinie! Bez komentarza. Kurtyna.

The Best of sekcja polska Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej

2007-12-18T22:53:00.000+01:00

Kilka dni temu "Rzeczpospolita" wydrukowała ciekawy artykulik o tłumaczeniach encyklik Benedykta XVI na język polski. Otóż pewna pani, która osobiście nie jest katoliczką, wytyka bardzo konkretne błędy w przekładzie ostatniej encykliki na język polski. W obronie tłumaczeń staje szef sekcji polskiej w Sekretariacie Stanu, ks. Paweł Ptasznik, który zasłaniając się autorytetem Teologa Domu Papieskiego, o. Wojciecha Giertycha OP i bliżej nieokreślonych polonistów i korektorów stwierdza, że wszystko jest w porządku. Oczywiście ta zasłona dymna nie zmienia faktu, że to właśnie sekcja polska odpowiada za ten przekład.

Cała ta sytuacja przypomina o tym jak rok temu, 20 grudnia, ks. Ptasznik występował, posługując się autorytetem Stolicy Apostolskiej, w sprawi efemerycznego arcybiskupa warszawskiego Stanisława Wielgusa. Wówczas, w wywiadzie dla Radia Watykańskiego, szef sekcji polskiej stwierdził, że do Rzymu nie dotarły żadne sygnały na temat przeszłości arcybiskupa. Działo się to w trzy miesiące po pierwszych informacjach prasowych na ten temat. Dobrze zorientowani twierdzą, że wiedza na temat zasobów IPN nie była także obca aparatowi Sekretariatu Stanu, a przynajmniej jego ekspozyturze w Warszawie. Ks. Ptasznikowi chodziło pewnie o to, że nie ma w skoroszycie żadnego pisma w tej sprawie, z pieczątką: "wpłynęło dnia...". Musi mu o to chodzić, bo przecież nie wyobrażamy sobie żeby mógł nie mówić prawdy. Prawda?

Przy tamtej okazji ks. Ptasznik zabłysnął jeszcze w jednej roli. Dostarczył nam bowiem „autentycznej” interpretacji przemówienia Benedykta XVI w warszawskiej archikatedrze 25 maja 2006 r. Otóż zdaniem rzymskiego kurialisty Ojciec Święty "wyraźnie i jednoznacznie" odniósł się wówczas do kwestii oskarżania duchownych o współpracę z SB! Kto słyszał to przemówienie i pamięta jego kontekst musi szeroko otwierać oczy ze zdziwienia, bo przecież trudno o lepsze audytorium dla takiego przekazu i o lepsze grono „lustratorów” niż zgromadzone wówczas duchowieństwo warszawskie z żółtymi smyczami na szyi. Odniesienie do lustracji mogło być „Wyraźne i jednoznaczne” tylko dla kogoś kto nie zna tamtego papieskiego przemówienia i dla ks. Ptasznika.

Można powiedzieć, że to wszystko w sumie drobne spawy, które oglądane pojedynczo można łatwo przeoczyć. Ale skoro, jak pisał jeden z komentatorów sprawy sprzed roku „Polak-Rzymianinem, a Rzymianin-Polakiem”, a jednocześnie można czasami uchwycić pewne sytuacje jakby w pięknym kadrze, to wkrótce można będzie pokusić się o jakieś spojrzenie z lotu ptaka.

Kardynał Alfons Maria Stickler nie żyje

2007-12-13T13:16:00.000+01:00

Wczoraj w wieku 97 lat zmarł kardynał Alfons Maria Stickler SDB. Długoletni profesor prawa kanonicznego i rektor Papieskiego Uniwersytetu Salezjańskiego w Rzymie, w latach 1971 - 1983 prefekt Biblioteki Watykańskiej, w latach 1985 - 1988 archiwista i bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego. Prawie 80 lat w zakonie salezjanów (śluby w 1928 r.!), równo 70 lat kapłaństwa.

Jeden z najodważniejszych obrońców nieprzerwanej prawomocności klasycznego rytu rzymskiego. W 1986 r. był członkiem powołanej przez Jana Pawła II komisji dziewięciu kardynałów, którzy orzekli, że klasyczny ryt rzymski nigdy nie został zakazany. Owocem tej opinii było wydanie w 1988 r. przez Jana Pawła II motu proprio Ecclesia Dei normującego obecność klasycznego rytu rzymskiego w Kościele.

Konsystorz 2008? Raczej nie.

2007-12-08T23:32:00.000+01:00

Jakoś nie zebraliśmy się do opisanie konsystorza '07 i tym razem po wycieczce w przeszłość zabieramy się na podróż w przyszłość. Aktualnie na 120 kardynałów przed 80 mających prawo wyboru papieża 90 mianował Jan Paweł II, a 30 Benedykt XVI. Jak te proporcje mogą zmienić się w najbliższym czasie?

W przyszłym roku 80 lat kończy trzech kardynałów: Friedrich Wetter, Giacomo Biffi i Peter Seiichi Shirayanagi. Ponieważ Benedykt XVI wydaje się nie mieć skłonności do przekraczania limitu 120 kardynałów elektorów ustalonego przez Pawła VI raczej nie należy się spodziewać konsystorza w przyszłym roku. Oczywiście, czasami kardynałowie umierają przed osiemdziesiątkę (jak ostatnio kard. Hamao), ale trudno spodziewać się, że takie wydarzenia przyniosą jakąś poważną liczbę wakatów.

Czyli konsystorz w 2009 i to prawdopodobnie znów jesienią, bo kolejne trzy miejsca w gronie elektorów zwalniają się do lipca. Kolejny wakat (po prymasie Glempie) powstanie dopiero w grudniu. Oczywiście papież może czekać jeszcze dłużej, bo w 2010 powstanie osiemdziesiątkę przekroczy 11 purpuratów. Na początku 2010 kardynałowie mianowani przez Benedykta XVI osiągną większość w gronie potencjalnych uczestników konklawe. Wszystko to pod warunkiem, że pontyfikat potrwa tak długo, papież będzie miał wtedy 84 lata.

Warto też pamiętać, że Jan Paweł II w ostatnich latach swojego pontyfikatu zupełnie nie przejmował się granicą 120 elektorów. Po konsystorzu w 2003 prawo wyboru papieża miało 135 kardynałów. Jeśli z jakiegoś powodu będzie to potrzebnie, Benedykt XVI pewnie się nie zawaha i kolejnych kardynałów możemy jednak zobaczyć już za rok.

O potencjalnych nazwiskach misie napiszą innym razem, a jest o kim pisać.

Marek Jurek papabile?

2007-12-05T22:43:00.000+01:00

W 2005 r. kardynał Ratzinger, na krótko przed konklawe został laureatem nagrody im. Giuseppe Sciacca. Odbierał ją już po wyborze.

W tym roku laureatami są kardynał Bagnasco (o którym pisaliśmy) i były marszałek Sejmu Marek Jurek. Wydaje się, że tylko jeden z nich ma szansę na to aby pójść w ślady Ratzingera.

Łódzkie zaległości

2007-12-05T13:43:00.000+01:00

Misie w kilku poprzednich postach (tu, tu, i tu) informowały o sprawie wstrzymania celebracji Mszy Św. w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Teraz uzupełniamy zaległości.
29 listopada ukazała się następująca depesza Katolickiej Agencji Informacyjnej:

Łódzka Kuria Metropolitalna oświadczyła 28 listopada w specjalnym komunikacie, że respektowała i respektuje dokumenty Watykanu i Konferencji Episkopatu Polski na temat Mszy św. Wicekanclerz Kurii ks. Zbigniew Tracz powiedział, że komunikat w tej sprawie wydano w związku z publikacją w gazecie "Polska Dziennik Łódzki".

Napisała ona, że abp Władysław Ziółek zawiesił odprawianie Mszy w rycie trydenckim i nie zgadza się na odprawianie jej w jednym z łódzkich kościołów bez jego akceptacji. Gazeta opisała niedzielną Mszę św., która pierwotnie miała być odprawiona w rycie trydenckim, ale przed jej rozpoczęciem ksiądz wyjaśnił, że musi mieć na to zgodę ordynariusza i odprawił Mszę "posoborową".

"Kuria Metropolitalna Łódzka niniejszym oświadcza, że dokumenty Stolicy Apostolskiej na temat Mszy świętej w formie nadzwyczajnej według Missale Romanum bł. Jana XXIII oraz Wskazania Konferencji Episkopatu Polski dla diecezji polskich w tej sprawie są i będą w Archidiecezji Łódzkiej w całej rozciągłości respektowane" - wyjaśnia w komunikacie kanclerz Kurii ks. Andrzej Dąbrowski. Wyjaśniono, że "niniejszy Komunikat wydaje się w związku z nieprawidłowymi informacjami zamieszczonymi w mediach".

"Nieprawdą jest, że abp Władysław Ziółek wydał decyzję o zawieszeniu mszy w starym, przedsoborowym rycie. Nieprawdą jest również, że metropolita nie zgadza się, by Msza święta w tym rycie odprawiana była w łódzkim kościele św. Józefa" - precyzuje ks. Tracz. Jednocześnie zauważa, że kapłani odprawiający Mszę w nadzwyczajnej formie obrzędu powinni dobrze znać zarówno ją samą, jak i język łaciński. "Kapłani powinni mieć też ministrantów przygotowanych do tej formy Mszy św." - podkreśla ks. Tracz.

Pojawia się oczywiście pytanie, czy w związku z powyższym wierni przybyli 25 listopada do kościoła św. Józefa padli ofiarą zbiorowej halucynacji?
Jak donoszą Misiom ich informatorzy, w najbliższych dniach należy spodziewać się odpowiedzi z łódzkiej kurii na wniosek o zgodę na Mszę Trydencką.

Pell? Zobaczymy

2007-12-03T15:44:00.000+01:00

Kontynuując misiowy przegląd kardynałów znajdujących się aktualnie „na fali” dziś zajmiemy się arcybiskupem Sydney Georgem Pellem. Plotki na temat jego roli podczas ostatniego konklawe upublicznił Paul Elie w swoim artykule w The Atlantic Monthly, którego polskie tłumaczenie opublikowała „Rzeczpospolita”. Według Elie’go kard. Pell miał być „szefem kampanii wyborczej” kard. Ratzingera w obszarze angielskojęzycznym.

Nawet bez naruszania tajemnicy konklawe nie jest żadną sensacyjną wiadomością stwierdzenie, że kard. Pell od dawna jest częścią Drużyny Ratzingera. Wystarczy zauważyć, ze w latach 1990-2000, już jako biskup pomocniczy a potem arcybiskup Melbourne jedną nogą cały czas pozostawał w Rzymie pracując w Kongregacji Nauki Wiary.

Po wyborze Benedykta XVI pojawiły się uzasadnione głosy, że to właśnie kard. Pell może objąć zwolnione stanowisko prefekta Kongregacji, którą przez ponad 20 lat kierował nowo wybrany papież. Tymczasem tak się nie stało. Arcybiskup Sydney nie trafił do Kurii Rzymskiej ani na ten ani na inny urząd. Wszystko wyjaśniło się już w sierpniu 2005 kiedy w Kolonii papież ogłosił, że kolejne Światowe Dni Młodzieży odbędą się właśnie w Sydney.

To, że kardynał Pell cały czas znajduje się blisko Benedykta XVI widać było na krótko przed opublikowaniem motu proprio Summorum Pontificum, kiedy w Rzymie papież zaprezentował przygotowany dokument grupie hierarchów z całego świata, w gronie tym oczywiście znalazł się także interesujący nas kardynał z Australii (zdjęcie powyżej).

Nie będzie żadnym zaskoczeniem, jeśli po przyszłorocznych Światowych Dniach Młodzieży kardynał trafi jednak do Rzymu na dłużej. Nie oznacza to, że stolica Australii zostanie osierocona, bowiem kardynał Pell ma całą grupę bardzo zdolnych i kompetentnych wychowanków i współpracowników. Warto zwrócić uwagę na młodego (47 lat) biskupa pomocniczego Sydney Anthony’ego Fishera, dominikanina, bioetyka i autora bardzo solidnych wystąpień.

Misie sądzą, że tak jak o Bagnasco, tak i o Pellu, a w przyszłości także o Fisherze jeszcze wielokrotnie usłyszymy, bo grają w zwycięskiej Drużynie.

Konsystorz przejściowy

2007-12-01T21:46:00.000+01:00

Misie zatrzymują się przy konsystorzu z ubiegłego roku. Dzięki swojej specyfice (o tym poniżej) jest on łatwiejszy do analizy i właśnie na jego tle będziemy potem przyglądać się konsystorzowi tegorocznemu. Tym razem będzie bardziej na zimno i obejdzie się bez demaskatorskiego nastroju poprzedniej notki.

Nominacje kardynalskie są zwykle konsekwencją wcześniejszego objęcia stolicy biskupiej lub urzędu w Kurii Rzymskiej tradycyjnie związanego z godnością kardynalską. Dlatego część nominacji, których dokonuje nowy papież jest bezpośrednią konsekwencją decyzji podjętych przez jego poprzednika.

Oczywiście nominacje kardynalskie nie są do końca automatyczne. Często arcybiskupi na stolicach kardynalskich czekają dłużej niż do najbliższego konsystorza. Kardynałowie Joseph Zen Ze-kiun, Jean-Pierre Ricard, Sean O'Malley i Antonio Cañizares oblęli swoje stolice jeszcze przed ostatnim konsystorzem Jana Pawła II w 2003 r. Najdłużej, bo od 1998, na purpurę czekał kardynał Nicholas Cheong Jin-Suk z Seulu.

W przypadku pierwszych piętnastu kardynałów Benedykta XVI aż dziewięciu z nich otrzymało czerwone kapelusze w związku z nominacjami Jana Pawła II. Tylko o trzech nowych kardynałach, którzy nie ukończyli jeszcze osiemdziesiątego roku życia można powiedzieć że ich nominacje całkowicie opierają się na decyzji nowego papieża, są to kardynałowie Dziwisz, Levada i Urosa Savino. Od tej trójki można spokojnie odjąć także arcybiskupa krakowskiego, którego nominacja także znajduje się w cieniu poprzedniego papieża. Pozostałych trzech nowych kardynałów przekroczyło próg osiemdziesięciu lat życia i ich nominacje nie są związane z zajmowanymi urzędami.

Ciekawe jest porównanie pierwszego konsystorza Benedykta XVI z pierwszym konsystorzem Jana Pawła II. Oba odbyły się w pierwszym roku pontyfikatu, na obu papieże mianowali 15 kardynałów. Żaden z kardynałów mianowanych przez Jana Pawła II w 1979 nie przekroczył 80 roku życia.

O zaufaniu papieża do poszczególnych kardynałów można wnioskować nie tylko z samych nominacji, ale także z późniejszego przyporządkowania do kongregacji, ponieważ kardynałowie spoza Kurii Rzymskiej uzyskują swoje miejsce w poszczególnych dykasterich. Warto więc zauważyć, że spośród nowych kardynałów do Kongregacji Doktryny Wiary trafili kardynałowie Antonio Cañizares z Toledo i Jean-Pierre Ricard z Bordeaux. Ci sami kardynałowie, razem z kardynałem Levadą trafili także do komisji Ecclesia Dei. Do Kongregacji Kultu Bożego i dyscypliny sakramentów trafił kardynał Zen z Hong Kongu. Kardynał Sean O'Malley z Bostonu trafił do Kongregacji ds. Duchowieństwa i Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego (sam kardynał jest kapucynem).

Rzymianie

2007-11-30T22:09:00.000+01:00

Za nami drugi konsystorz Benedykta XVI. Wkrótce (pewnie jeszcze przed ogłoszeniem dykasteryjnych przydziałów nowych kardynałów) misie pokuszą się o analizę papieskich decyzji personalnych. Temat na razie został przez nas tylko dotknięty. Tymczasem warto wrócić do konsystorza z ubiegłego roku i przypomnieć jedną depeszę Polskiej Agencji Prasowej. Dla umiejących czytać nie wymaga komentarza.

25.3.2006 Rzym (PAP) - Kilkaset osób uczestniczyło w sobotni wieczór w przyjęciu na cześć kardynała Stanisława Dziwisza na terenie rzymskiego Uniwersytetu Regina Apostolorum. Wśród gości byli najbliżsi współpracownicy Jana Pawła II, polscy hierarchowie oraz pielgrzymi z Polski.

Na uroczystą kolację, wydaną przez zgromadzenie Legionistów Chrystusa przybyli watykańscy dostojnicy, między innymi substytut sekretarza stanu arcybiskup Leonardo Sandri, a także księża z otoczenia Jana Pawła II- wśród nich drugi papieski sekretarz ks. Mieczysław Mokrzycki. Był kamerdyner polskiego papieża Angelo Gugel, szef watykańskiej ochrony Camillo Cibin, fotograf Arturo Mari, osobisty lekarz papieża Renato Buzzonetti. Przybył nuncjusz apostolski w Polsce arcybiskup Józef Kowalczyk.

Licznie reprezentowany był polski Episkopat. W przyjęciu uczestniczyli prymas Józef Glemp, kardynałowie Franciszek Macharski i Henryk Gulbinowicz, arcybiskup Sławoj Leszek Głódź oraz emerytowany metropolita poznański abp Juliusz Paetz.

Był też jeden z najbliższych przyjaciół polskiego papieża - kardynał Marian Jaworski ze Lwowa.

Łódź: druga strona, odpowiada!

2007-11-29T14:31:00.001+01:00

Świeccy organizatorzy mszy świętych sprawowanych w Łodzi w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego (uff, co za nomenklatura) zabrali po raz pierwszy głos na temat ostatnich wydarzeń:

W związku z treścią artykułu „Msza na cenzurowanym” opublikowanego w wydaniu Dziennika Łódzkiego z dnia 28 listopada 2007 roku, oraz w związku z innymi informacjami medialnymi w tej sprawie, jako autorzy dotychczasowych działań które doprowadziły do celebrowania Mszy Świętej w rycie trydenckim w kościołach łódzkich oświadczamy:
Z wielką radością i wdzięcznością przyjęliśmy Motu proprio papieża Benedykta XVI „Summorum Pontificum” otwierające możliwość swobodnego celebrowania Mszy Świętej w rycie trydenckim, określonym w Motu proprio jako nadzwyczajna forma rytu rzymskiego. Z radością braliśmy też udział we Mszach Świętych celebrowanych w tym rycie na przestrzeni ostatnich tygodni w kościołach łódzkich parafii. Doceniamy troskę Księdza Arcybiskupa Ordynariusza Władysława Ziółka o zapewnienie porządku liturgicznego i przestrzeganie dyscypliny kościelnej, albowiem tak właśnie rozumiemy ostatnie działania Kurii Arcybiskupiej w przedmiotowej sprawie. W tym przekonaniu wierzymy, że obecna przerwa w celebrowaniu Mszy Świętej w rycie trydenckim będzie krótka. Oczekujemy z ufnością dalszych decyzji i działań Kurii Arcybiskupiej, które zapewnią jak najlepsze warunki rozwoju duchowego diecezjanom poszukującym dóbr duchowych w liturgii odprawianej według rytu trydenckiego.

W imieniu DTK w AŁ

Arkadiusz Biały
Maciej Szmit
Radosław Świstek
Tomasz Piotrowicz

Hm, to się chyba nazywa bombardowanie biskupa miłością...

Ps.: Fragmenty jednej z poprzednich mszy w Łodzi:

Bagnasco? Zobaczymy

2007-11-29T09:26:00.001+01:00

Odpocznijmy na chwilę od spraw łódzko - krajowych i popatrzmy, co się dzieje w szerokim świecie.
Spośród duchownym mianowanych przez Benedykta XVI kardynałami na ostatnim konsystorzu najciekawszą chyba postacią jest Angelo Bagnasco.
Kolejny duchowny (obok sekretarza stanu kard. Tarcisio Bertone i papieskiego mistrza ceremonii ks. Guido Mariniego) wywodzący się z kręgu niezapomnianego arcybiskupa Genui kard. Giuseppe Siriego, niezłomnego bojownika sprawy katolickiej (w 1978 r. w wyścigu do papieskiego tronu wyprzedził go tylko Karol Wojtyła), który został wysunięty przez Benedykta XVI na pierwszą linię frontu - w 2006 r. został mianowany arcybiskupem Genui, gdy kard. Bertone przenosił się na rzymskie miejsce nr 2, wkrótce potem przewodniczącym włoskiego episkopatu a kilka dni temu kardynałem. Jako czołowa postać włoskiego Kościoła szybko dał o sobie znać, gdy w kwietniu 2007 r. porównał próbę wprowadzenia tzw. "związków partnerskich osób tej samej płci" do prób zalegalizowania pedofilii w Holandii. Wkrótce zaczął otrzymywać pogróżki od "zagniewanych" aktywistów homoseksualnych i od tej pory musi poruszać się w towarzystwie smutnych panów, nie wiadomo dlaczego ciągle grzebiących w uchu i pod pachami:

Misie radzą, żeby kardynałowi Bagnasco przyglądać się bardzo uważnie, bo jego lokomotywa, do pieca której dokłada palacz Ratzinger może zajechać bardzo daleko.

W Łodzi sprawa rozwojowa.

2007-11-29T08:48:00.000+01:00

Dzieje się w Łodzi, oj dzieje.
Najpierw we wczorajszym "Dzienniku Łódzkim" Magdalena Hodak zdecydowanie dała do pieca. Misie podpowiadają, że to wywiad jednego z bliskich łódzkim tradycjonalistom księży dla tej właśnie dziennikarki, na kontakty z którą łódzcy księża mają podobno tzw. bana stał się główną przyczyną wściekłości łódzkiego arcypasterza.
W samym artykule najciekawsza jest wypowiedź ks. Klocha, który całą rzecz sprowadził do problemu krzykliwych internautów. Misie mają nadzieję, że protesty do Ecclesia Dei poszły jednak pocztą tradycyjną.
Kilku księży w łódzkiej kurii poczuło się widać na tyle "ubodzonych" ("Mnie to osobiście ubodło" - tak mówił w sierpniu 1980 r. wicepremier Mieczysław Jagielski do Andrzeja Gwiazdy, który pytał się o zatrzymania na 48 godzin. Oczywiście ubodło go pytanie Gwiazdy a nie co innego) protestami w tej sprawie, że jeszcze tego samego przedpołudnia wydano komunikat:

Kuria Metropolitalna Łódzka niniejszym oświadcza, że dokumenty Stolicy Apostolskiej na temat Mszy świętej w formie nadzwyczajnej według Missale Romanum bł. Jana XXIII oraz Wskazania Konferencji Episkopatu Polski dla diecezji polskich w tej sprawie są i będą w Archidiecezji Łódzkiej w całej rozciągłości respektowane.
Niniejszy Komunikat wydaje się w związku z nieprawidłowymi informacjami zamieszczonymi w mediach.

Nieprawidłowe informacje... - hmm.

Nazwać zakaz odprawiania mszy w klasycznym rycie rzymskim respektowaniem Summorum Pontificum? Hmm.

Ale zaraz zaraz, w komunikacie kurii w ogóle nazwa Summorum Pontificum nie pada, mówi się tylko o jakiś dokumentach Stolicy Apostolskiej. Może łódzcy kurialiści mają ciągle na myśli Ecclesia Dei z 1988 r.?

Dobrze byłoby zauważyć, że lata osiemdziesiąte skończyły się jakiś czas temu.

Z cyklu: stosujemy "Summorum Pontificum" w diecezjach polskich. Dziś: Łódź.

2007-11-27T13:30:00.000+01:00

No i stało się.

Ks. arcybiskup Władysław Ziółek z Łodzi już pokazał, jak prawidłowo używać "Wskazań Konferencji Episkopatu Polski(...)" dotyczących właściwego, prawidłowego, eklezjalnego i ogólnie bardzo słusznego rozumienia Motu proprio "Summorum Pontificum" Benedykta XVI.
Kto będzie tym razem górą, Łódź czy Rzym?

Update: Kilka szczegółów z pierwszej ręki. Po pierwsze abp. nie zrobił nic, do czego nie dawały by mu prawa wspomniane "Wskazania KEP...". Okazuje się, że można ich użyć do, hm..., spacyfikowania wiernych pragnących uczestniczyć w mszy celebrowanej w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Po drugie, proboszcz nie był w żaden sposób odpowiedzialny za całą sytuację, co podajemy ku uspokojeniu niektórych gorących głów, gardłujących przeciwko niemu na różnych forach.

Kolejny update: Misie przypominają, że ks. abp. Ziółek potrafił w przeszłości zademonstrować swą wierność Ojcu Św. nawet wbrew licznym naciskom.

Motto

2007-11-27T12:56:00.001+01:00

15 kwietnia 1997 r. Joseph kardynał Ratzinger powiedział w wywiadzie dla bawarskiej telewizji: "Nie twierdzę, że Duch Święty uczestniczy w wyborze papieża w sensie dosłownym, ponieważ Duch Święty na pewno by nie dopuścił do wybrania wielu papieży. Natomiast Duch Święty nie tyle trzyma rękę na pulsie, ile pełni rolę dobrotliwego nauczyciela, zostawiając nam swobodę działania, ale nie spuszczając nas z oka. Rolę Ducha Świętego należy rozumieć bardziej elastycznie. On nie narzuca, na którego kandydata mamy głosować. Zapewne chroni nas tylko przed tym, abyśmy wszystkiego nie zaprzepaścili".

Niech te słowa przyszłego papieża Benedykta XVI będą mottem tego bloga. Autorzy nie mają wątpliwości co do nadprzyrodzonego charakteru Kościoła i Bożej opieki nad nim, ale nie taki jest temat tego bloga.